شارنيوز- اخبار سقز

امروز ۳۰/۰۶/۱۳۹۹
شنبه، 10th ژانویه 2015
10:45 ب.ظ
سیروان کنعانی در گفتگو با شارنیوز:

“دوچار” تجلی درد مشترک همه ی کردها

نمایشگاه نقاشی “دوچار”کاری از سیروان کنعانی هنرمند سنندجی 6 الی 11 دی ماه مهمان نگار خانه ی ارشاد سقز بود. کنعانی 17 سال است، به صورت حرفه ای نقاشی را دنبال می کند و عضو انجمن نقاشان ایران است. مدرک کاردانی در رشته ی هنرهای تجسمی و کارشناسی گرافیک دارد. وی فعالیت های هنری خود را به نقاشی محدود نکرده و در حوزه هایی چون خوشنویسی، نمایش عروسکی و کارشناسی و مربی گری کودک و نوجوان فعالیت کرده و هچنین در زمینه ی تالیف و ترجمه هم دستی بر آتش دارد.

kanan (1)

کنعانی که تاکنون 6 نمایشگاه انفرادی بر پا کرده و در17 نمایشگاه گروهی گرافیک، طراحی و نقاشی شرکت داشته است. این بار با 30 اثر رنگ روغن بر روی بوم که حاصل زحمات سال های 92 و 93 این هنرمند است، میهمان سقزی هاست.

وی “دوچار ” را تجلی ده سال تجربه می داند، کارهایی که دغدغه ی نقاش را که انسان معاصر، تنهایی اش ، عشق اش ، ناراحتی اش، فریادهایش و مسائل اجتماعی که با انها درگیر است را به تصویر می کشد.

کنعانی سبک کارش را اینگونه توصیف می کند: ” نمود ظاهری کارهایم به اکسپرسیونیسم گرایش دارد، چرا که اعتقاد زیادی به انرژی وبیان فرم و خط و ریتم دارم، منتها قائل به سبک خاصی نیستم. چرا که با نگاهی به تاریخچه ی اکسپرسیونیسم که در اسنای جنگ جهانی اول و دوم در آلمان متولد شد، درمی یابیم که این سبک بیشتر تجلی عصیان، فریاد و تقلای انسان اسیر و کنسرو شده است، انسانی متلاشی شده،انسانی که تجزیه و تحلیل می شود. گرایش من اما مرزی بین اکسپرسیونیسم و انتزاع است، به طوری که انسان ها را دفرمه و آنالیز کرده ام و بیان بصری متفاوتی ارائه داده ام. شخصیت های نقاشی هایم گاهی بی اختیار هستند و گاهی در خواب، گاهی چشم به راه اند و گاه عشق می ورزند، گاهی تنهایند و گاهی در تفکر و این کلیت کار من است”.

kanan (2)

در نگاهی گذرا به کارهای کنعانی، اولین ارتباط را رنگ با مخاطب برقرار می کند، کنعانی از ترکیب رنگ های به کار رفته در نقاشی هایش اینگونه می گوید:”ریشه ی کارهای من به بودنم برمی گردد، به اجتماعی که از نگاه هنرمندی جزییاتش را می بینم و می شنوم و تاثیر می پذیرم، این تاثیر از ذهن من عبور می کند و ناخودآگاه خود را در نقاشی هایم به تصویر می کشد، چرا که وسیله ی بیان من تصویر است، همان گونه که قلم زبان نویسنده است”.

وی افزود:”رنگ هایی که در کارهایم بر می گزینم، رنگ هایی تند و جیغ هستند، چرا که به زبان رنگ اعتقاد دارم به انرژی که قرمز یا سبزی منحصر به فرد منتقل می کند، به همین دلیل در کارهای من رنگ در خدمت فرم نیست، رنگ حرفش را برای رنگ می زند و در خدمت انرژی خودش است، نه در خدمت شی ای که بر آن می نشیند. برای برقراری ارتباط با این معقوله، مخاطب باید از چهار چوب کلیشه های خود عبور کند”.

سیروان کنعانی که این نمایشگاه اولین تجربه ی برگزاری نمایشگاه انفرادی در سقز است، از حمایت های بی دریغ انجمن خوشنویسی می گوید از این که تا آخرین مراحل کار از پیگیری دست بر نداشته اند و از انجمن هنرهای تجسمی که بایستی متولی کار می بود، گله مند است. وی از استقبال مخاطبان و نهادهایی چون شورا و شهرداری راضی نیست و نارضایتی از سیستم موجود را دلیل خوبی برای حاضر نشدن برخی از اهالی فرهنگ در نمایشگاهش نمی داند و نارضایتی اش را اینگونه بیان می کند: “از سقز با این جمعیت و قدمت انتظار بیشتری داشتم، همه می دانند بهای هر ملیت را با نگاه به فرهنگ و هنرش می سنجند، مگر ما چقدر از هم فاصله داریم که اینقدر از هم دوریم؟”

وی در تکمیل سخنانش می گوید:”هنرمند بی توقع است، خود من در اداره ای کارشناس هستم و از راه هنرزندگی ام را نمی گذرانم اما انتظار توجه بیشتری داشتم، انتظار داشتم انجمن هنرهای تجسمی برخورد دوستانه تری داشته باشد نه اینکه در حد انجام وظیفه از نمایشگاه دیدن کنند. انتظار داشتم کسانی که دعوت کردیم در نمایشگاه حضور می یافتند، نه اینکه اگر با سیستم اداری مشکل دارند در اتفاقات هنری هم شرکت نکنند”.

وی افزود:”ای کاش معیاری وجود داشت که کسی که چندین سال است نام هنرمند را علی رغم رزومه ای خالی با خود یدک می کشد با هنرمندی که رزومه ای هنری دارند در یک سطح قیاس نمی شدند. در زمانه ای که ارزش یک تصویر یا یک فریم در حال تولدی دوباره است و از هنرهایی چون سینما که در سال های اخیر مورد توجه بسیار واقع شده پیشی می گیرند، ما به عنوان نسل دوم و سوم نقاش های کردستان توقعاتی داریم که صرفا مالی نیستد بلکه انتظار حمایت های معنوی و دلگرمی و حضور اند”.

kanan (3)

کنعانی که بیشتر از همه از برگزار نشدن جلسات نقد و بررسی و همچنین عدم معرفی و تقدیر از آثارش گله مند است،در این باره می گوید:”مابه اخلاق حرفه ای عادت نکرده ایم، به نقد و بررسی عادت نکرده ایم، هنگامی هم که اثری را نقد می کنیم بیشتر در حال تصویه حساب های شخصی هستیم. متاسفانه در حوزه ی نقد گفتمان صحیحی وجود ندارد و من معتقدم در فضایی که گفتگو و عدم درک متقابل وجود ندارد، اتفاق تازه ای رخ نخواهد داد . چرا که جرات و جسارتی که فاقد ریشه باشد کاری از پیش نخواهد برد. برای حرفی داشتن باید کاری کرده باشی، باید اتفاقاتی را در درونت بزرگ کرده باشی، برخلاف کسانی که به گفته ی شاملو تنها گرد و خاک می کنند تا عمیق دیده شوند در حال که عمقی ندارند”.

علی رغم بی محبتی های اهالی هنر کنعانی از حضور در سقز پشیمان نیست و بی صبرانه منتظر است با مجموعه های جدیدش دوباره میهمان سقزی ها شود، وی حضور “ریبین حیدری” از مجسمه سازان بنام و خرید وی از نمایشگاهش را از اتفاقات قابل توجه تجربه ی حضور در سقز می داند و سخنانش را اینگونه پایان می دهد:” علی رغم تمام نکاتی که به آن اشاره شد بار دیگر با دلگرمی بیشتری باز خواهم گشت، چرا که معتقدم همه ی شهرهای کرد نشین مثل هم هستند و درد من در این کارها درد مشترک همه ی کردهای دنیاست، به همین دلیل است که با انها ارتباط برقرار می کنیم و به فکر فرو می رویم، از همین رو نام این مجموعه را “دوچار” گذاشتم”.

کد خبر: 12361




    مطالب مرتبط: