شارنيوز- اخبار سقز

امروز ۱۰/۰۷/۱۳۹۹
یکشنبه، 20th مارس 2016
5:05 ب.ظ

گفتگوی شارنیوز با رضا گیلاسی و سرگرمی ای به نام خودروسازی

کودکی در خانواده ی  پرجمعیتی با هشت فرزند دیگر،بازی نیست ، به همین خاطر کودکی رضا به همراه چهار برادرش برخلاف کودکان دیگر نه به ماشین بازی، که به ماشین سازی درمغازه ی دایی اش گذشت و عجیب نیست که این حرفه را که آن زمان _بر خلاف اکنون_ با هدف درامد زایی در پیش گرفته بود،تا امروز دنبال کرده است.

سال های کار اموزی در مغازه  استارتی بود تا در زمینه ماشین آلات اطلاعات پایه ای داشته باشد، اما او به ماندن در این شغل بسنده نکرد و در سال ۶٢ برای تحصیل در رشته یروانشناسی راهی تهران شد، هر چند به دلیل پاره ای از مشکلات موفق به اتمام تحصیلاتش نشد و در اداره ی مخابرات سقز مشغول به کار شد، اما تلاش وی برای ادامه تحصیل خاتمهنیافت و چندین بار در ازمون ورودی دانشگاه شرکت کرد اما نتیجه ی دلخواهش ممکن نشد، تا اینکه  در دانشگاه پیام نور سقز ثبت نام کرد و تحصیلاتش را  در رشته علوم اجتماعی بهاتمام رساند، وی مدتی را هم در شهرستان دیواندره در سمت ریاست مخابرات گذراند، اما طولی نکشید که عطای ریاست را به لقایش بخشید.

در کنار زندگی روتین یک کارمند ساده ی مخابرات اما، زندگی که از کودکی در پس ذهنش جریان داشت را تحقق بخشید و رویایی راکه قبلا در البوم دست سازش از عکس ماشین هاینظامی می جست را در واقعیت دنبال گرفت. علاقه به خلق کردن با عشق به ارتش در هم آمیخت و توانایی در او ایجاد کرد که  اولین بار در طول دوران سربازی خود را نشان داد وباعث موفقیت های چشمگیری شد.

گیلاسی اولین تجربه های خود از ساخت ماشین را اینگونه تعریف می کند:

“در طول خدمت سربازی با جیب میوت آشنا شدم و پس از اتمام خدمت به همراه برادرم اوراقی جیپ را پیدا کردیم و از طریق نامه نگاری با  روابط عمومی کارخانه تولید این خودرو آشناشدیم و چند مجله و کاتالوگ مختلف برایمان ارسال کردند و توانستیم حدود بیست جیپ از این نوع را خریده و پس از بازسازی به فروش برسانیم. تا اینکه  سال ١٣٧٣ به دلیل اینکه سهفرزند داشتم و خانواده ام بزرگتر شده بود، یک جیپ‌ میوت‌ از جنگ برگشته را خریداری و با یک فولکس واگن ١٨١ (معروف به هلال احمری) ترکیب کرده و یک جیپ ۴ در درستکردم. این اتفاق با در نظر داشتن اینکه در هیچ یک از کارخانه های خود آمریکا چنین تولیدی وجود نداشت لذت خاصی داشت لذتی که من را ترغیب کرد خودم ماشین بسازم و تجربه هایتازه ای را برایم رقم زد.”

در  دومین تجربه ی ساخت ماشین مشکلات جدید هم از راه رسیدند و معضلی به نام سند را بر سر راه گذاشتند اما گیلاسی برون رفت از این مشکل را برایمان شرح داد و گفت:”بار دوم برادرم یک “دوج w300″ را به قیمت ۱ میلیون تومان از تهران خریداری کرد که سند نداشت، من هم در مراغه اوراق شدۀ نمونه کوچکتر همان ماشین را پیدا کردم که سندش موجود بود،سپس موتور آن را با استفاده از میل لنگ یک ماشین دیگر (شورولت ۶۰) تعمیر کردم و با استفاده از سند ماشین اوراقی مراغه‌  دوج w300 را به نام زدیم و مشکل قانونی حل شد.”

gilasireza

کار ساخت و ساز گیلاسی با سرهم کردن اولین هامر به نقطه ی اوج رسید، چرا که علاوه بر ویژگی های منحصر به فرد این ماشین، گیلاسی علاقه ی ویژه ای به هامر داشته و آن رامظهر قدرت آمریکا می داند. طوری که شدت این علاقه به حدی است که چندین بار سازنده ی ماشین های نظامی را برای بازدید از خود به عراق کشانده است. ساخت هامر در کارنامه یگیلاسی اتفاقی است که اینگونه بازگویش کرد:

” کار را تابستان ۷۸ در حیاط خانه‌  پدرم با استفاده از اتاق چند جیپ میوت اوراقی،شروع کردیم. سیستم تعلیق و فرمان همان میوت بود و لاستیک های ۹۰۰ در ۱۶ را _که نزدیک ترینسایز به لاستیک هامر در ایران بود_به سختی گیر آوردیم، . موتور و گیربکس تویوتا دو اف را استفاده کردیم، چرا که هم ارزان بود و هم پشتیبانی اش عالی بود. هرچند بعد فهمیدیم کهدارای شتاب بالایی نیست، اما برای کار ما کافی بود. پس از سه ماه تلاش  طرح اولیه اجرا شد. برای سندش هم یک جیپ وانت امریکایی را گرفتیم، که شماره شاسی پلاکی بود و موتوردارای کاغذ خرید معتبر بود و اشکال قانونی نداشت. همچنین چون کسی وانت امریکایی مدل ۱۹۶۷ ندیده بود، قبول هیبت این هامر برای آن سند باورپذیر بود، اما اشکال هامر اولیه اینبود که با توجه به نبود امکانات نتوانستیم دیفرانسیل جلوی ماشین را نصب کنیم. برای دیفرانسیل عقب، دیفرانسیل جیپkm را اصلاح کردیم  به طوری که بازوهای دیفرانسیل را کوتاه وسپس نصب کردیم و اسم  آن را x1 گذاشتیم”

rezagilasi

این شد که گیلاسی به طور متوسط هر سال یک ماشین که ارکان اصلی یعنی موتور، اتاق و شاسی آنها دستکاری شده بود، درست می کرد و به فروش می رساند و تا پروژه ی جدید راآغاز کند. همچنین در سال های ۸۵ و ۸۶  با شروع مسابقات آفرود با ماشین های دست سازش، در مسابقات مختلف کشوری تهران، کرمانشاه و … شرکت می کرد.

این سازنده ی ماشین های مسابقات آفرود این ورزش که ترکیبی از کوهنوردی، صخره نوردی و بیابان نوردی است را فرصتی برای گسترش ورزش اتومبیل رانی می داند تابتوانند بهصورت اصولی به تخلیه انرژی بپردازند. اما از انجا که آفرود بزرگترین دشمن طبیعت است گیلاسی معتقد است باید با حساسیت بیشتری به این موضوع پرداخته شود تا لذت طبیعت گردیبه نابودگر طبیعت تبدیل نشود.

خانواده ی رضا گیلاسی هم از عشق او به ماشین های ترکیبی و دست ساز در امان نماندند و پسرش شایان با یکی از ساخته های پدرش که نام “پارک شیپ” بر آن نهانده توانست درمسابقات کشوری مقام اول را از آن خود کند. پارک شیب یک ماشین مفهومی است که در سال۲۰۱۱ در آمریکا ساخته شد و گیلاسی آن را با یک جیب شهباز درست کرد.

از دیگر پروژه های گیلاسی می توان به ماشینی اشاره کرد که بر اساس سند جیب توسن اما فقط اتاق آن از جیپ است و گیلاسی آن را به چهاردر تبدیل کرده به صورتی که با تغییرشاسی، دیفرانسیل و موتور و افزایش ده سانتیمتر پهنا به خاطر تناسب اتاق یک ماشین جدید از آن درست کرد.

آخرین و مهمترین پروژه ی او اما یک هامر است که کار ساخت آن به پایان نرسیده و به گفته ی گیلاسی پروژه ای متفاوت و اختصاصی است و سعی شده با به کارگیری تجربه ی این چندسال اشکالات در آن به حداقل رسانده شود.

از نگاه مردم به ماشین های عجیبش می پرسیم، می گوید مردم نسبت به کارهایش دیدگاههای متفاوتی دارند و در حالی که مردم حاشیه از کارهایش بسیار استقبال می کنند، نگاه بالای شهریها اما بیشتر نه به خلاقیت و بعد صنعتی ماجرا که به چشم تجارت است. در حالی که این کار نه تنها منفعت مالی ندارد بلکه گاهی هزینه ی ساخت از قیمت تمام شده پیشی گرفته اما مسِئلهی مالی هیچگاه دغدغه ی من نبوده تا خلاقیتم را تحت تاثیر قرار ندهد.

صنعتگر نوآور تجربه های خود را نیز تا حدودی در اختیار دیگران قرار داده است و جدای مراجعین روزانه اش  تجارب خود را در سایت “تونی تاک” قرار می دهد تا علاقمندان بتوانند ازآن استفاده کنند.

حرفۀ ماشین سازی این شهروند سقزی زمینۀ مناسبی را برای کارآفرینی فراهم کرده است اما گیلاسی موانعی را در این راه می بیند و در این باره می گوید: در این مورد پیگیری های لازمرا انجام داده ام اما از آنجا که در کشور ما تولید ماشین در دست دولت است پس به رقبای هرچند کوچک اجازۀ عرض اندام نخواهد داد و حتی برایش قابل تحمل نیز نخواهد بود. حال آنکهقانون درست کردن ماشین های دست ساز زیر دویست عدد موجود هست اما تا کنون کسی نتوانسته است این کار را به نتیجه برساند.

کد خبر: 18383






یک دیدگاه

  • آزاد اعظمی
    آزاد اعظمی: 3-29-2016 . 9:02 ق.ظ :

    با سلام . ای کاش طرحی و قانونی در ایران برای افراد خلاقی چون آقای گیلاسی وجود داشت تا حداقل اگر هم از لحاظ مالی کمکی به ایشان نشود لااقل مشکلات قانونی درست کردن اینگونه خودروها نادیده گرفته شود تا با دست و بال بازتر و خیال آسوده تر از دغدغه تایید خودرو ، بتوانند شاهکارهای هنری خود را خلق کنند . به امید موفقیت روزافزون برای آقای رضا گیلاسی و تمام افراد خلاق و با اراده ….

    پاسخ دهید