شارنيوز- اخبار سقز

امروز ۳۰/۰۴/۱۳۹۸
چهارشنبه، ۴ام فروردین ۱۳۹۵
۱:۴۳ ق.ظ
نوروزنامه

یادی از مرحوم “محمد کیخسروی”

نویسنده ی مقاله
بهزاد وثوقی

تک تک ما سرانجام، روزی داوری خواهیم شد. مهم این است که چقدر زندگی کرده‌ایم، نه چقدر زنده بوده‌ایم. چقدر بخشیده‌ایم، نه چقدر داشته‌ایم. چقدر خوب – صرفاً خوب – بوده‌ایم، نه چقدر بزرگ جلوه کرده‌ایم.((ویلیام آرتور وارد))

سرانجام در تاریخ بیست و هشت بهمن ماه ۱۳۹۴ در سن شصت و چهار سالگی دیده از جهان فرو بست. این جمله خبری ساده، از مرگ می گوید. هنوز نمیدانیم باید غمگین بود و گریه کرد یا بی خیال و گاهی حتی سرخوش از بیخش گذشت؟ ظاهرا برای از نو بدنیا آمدن ابتدا باید مرد و زبان راوی را روی موج سوم شخص تنظیم کرد. حالا وقت داوری است. هیچ کس خبری محتوم از جهان جاودانگی ندارد.

آدم های شهر، همان ها که روزی همسایه، دوست و همراهش بوده اند از او اینگونه می گویند: کاک محمد کیخسروی، خوشنام بود و معتمد. چهره ای که شخصیتی کاملا اجتماعی و اهل تلاش و تکاپو داشته است، قطعا شناخته شده و در عین حال خوشنام خواهد بود. قابل اعتماد بودن خصیصه ای است که تنها به هنگام ایجاد رابطه و شکل دادن پیوندهای اجتماعی با اهالی شهر مفهوم پیدا می کند. یکی از علایق ورزشی آقای کیخسروی کوهنوردی بوده است. قندیل دالان پر و دماوند، الوند، چهل چشمه، سبلان نکه روز، قلعه بابک ترعه سهند علم کوه روش و هواره برزه از جمله کوههایی است که ایشان موفق به فتح و کوهنوردی در آن شده اند. می گویند آدمی صبور و مهربان و در عین حال با درایت بوده است تا جایی که بسیاری از دوستان و شاگردانش از رهنمودها و نقطه نظرات ایشان کمال استفاده را می بردند. عموما کسانی که به کوهنوردی علاقه دارند، آدمهایی خستگی ناپذیر و پرتلاش اند که به راحتی تن به مسیر تسلیم نمی دهند. و البته همه نیک می دانیم کوه صبور است و آموزگار صبوری.

آقای کیخسروی علاوه بر کوهنوردی، فوتبالیست هم بوده اند و مابین سالهای ۴۵ تا ۵۰ خورشیدی در تیم های آموزشگاهی سقز عضویت داشته و از سال هزار وسیصد وشصت تا پایان عمر پر برکت شان در فوتبال سرپرستی باشگاه فوتبال پیام سقز و مدیر تیمهای فوتبال نوجوانان وجوانان منتخب سقز و عضو هیت ریسه هیات فوتبال و رییس کمیته هیت فوتبال سقز بوده اند.

ایشان برای فوتبالیستهای سقز همیشه بعنوان برادر و پدری دلسوز مورد احترام و همگی محمد خان کیخسروی را اسطوره اخلاق ، صداقت و انسانی پرتلاش و زحمتکش میدانستند حتی در ایامی که تیمهای فوتبال سقز هنگام شرکت در مسابقات با کمبود بودجه مواجه بوده اند ایشان بار سنگین مالی تیمها را بعهده می گرفت و تا جای ممکن اجازه نمی داد که هیچ تیمی از جامعه فوتبال سقز بعلت مشکلات مالی از حضور در مسابقات باز بماند. کاک محمد حتی به تیمهای رده های سنی مختلف حاشیه شهر که فاقد امکانات ورزشی بودند، کمک می کرد و در رفع مشکلات بازیکنان بی بضاعت، بیشترین تلاش ممکن را انجام می داد. واقعیت اینکه آدمهایی اینچنینی، تنها یک مربی، مدیر و یا سرپرستی خوب نیستند. آقای کیخسروی و بزرگوارانی در شمایل او، ستون و تکیه گاه کسانی بوده و هستند که شرایط سخت اجتماعی و به ویژه اقتصادی، میتواند به راحتی زمین امیدشان را خشک کند. گاهی تنها چند قدم کوتاه همراهی لازم است تا بعدها بگوییم به به فلانی گل کاشت. شکی نیست که سرعت تغییرات و تفاوت های اجتماعی امروز با چند دهه گذشته آنقدر زیاد است که هر گونه مقایسه ای بیهوده است اما هنوز چیزهایی هستند که نه مراوده های جهان مجازی می تواند به راحتی نبودشان را پر کند و نه چرخ دنده های شهری که مختصاتش هنوز بر رابطه های حقیقی استوار است، بدون آن ها بی عیب و نقص می چرخد.

بله روزی داوری خواهیم شد و چه خوب و خوش همچون جناب آقای محمد کیخسروی، شهر، ما را به نیکی زمزمه کند.

کد خبر: 18444




    مطالب مرتبط:


۳ دیدگاه

  • هیوا وفادار
    هیوا وفادار: ۱-۴-۱۳۹۵ . ۱۰:۲۴ ق.ظ :

    دستتون درو نکنه آقای وثوقی. بهرحال ادامهای بزرگ سقز بسیارند ولی کمتر ازشون یاد میشه. دستتون درد نکنه

    پاسخ دهید

    • حیدر سعیدی
      حیدر سعیدی: ۱-۴-۱۳۹۵ . ۱۱:۴۷ ق.ظ :

      روحی بە بەهەشت شاد بێت.

      پاسخ دهید

      • شهریار عزیزی
        شهریار عزیزی: ۱-۴-۱۳۹۵ . ۱۲:۴۲ ب.ظ :

        سلام؛
        ضمن تشکر از آقای وثوقی برای مطالب ارزنده!*بنظر مناسب می آمد تا به جای عکس آقای وثوقی یا حداقل درکنار آن عکس شخص آقای کیخسروی در ضمن مطلب درج میگردید که مخاطب در شبهه قرار نگیرد.
        باتشکر

        پاسخ دهید